مقدمه آنچه كه تاكنون در كتابهاى مختلف مذهبى در بارهء على ابن ابي طالب ( ع ) امام اول ما شيعيان خوانده‌ايد ، بايد با بيانى استوار اعتراف نمايم كه حتى نيمى از صفات پسنديده و نيك آن حضرت بيان نشده است و هنوز هم كسى پى به مقام والاى آن ابر مرد جاودانى نبرده است . على بن ابي طالب ( ع ) ، پس از پيغمبر اكرم رسول خدا ( ص ) تنها مردى است كه توانسته از راه بشر دوستى و علم الهى خويش كتابى معجزه‌گر و پس از قرآن علمى بى پايان را به دنياى بشريت عطا فرمايد . نهج البلاغه تنها كتابى است كه راه خدا شناسى و انسانيت را بعموم مى آموزد و پند نامه‌ايست بس شگرف و دينى است بس استوار در راه اسلام شناسى و كتابى است هميشگى و جاويدان و ايمانى كه در آن نهفته است فناناپذير ، كه مى توان گفت الحق نويسنده‌اى نتوانسته هم تراز اين كتاب بزرگ فرمانى چنين پند آميز به جهان بشريت صادر كند كه در تمام مراحل و در همه كلمات پندى آشكارا نهفته و هيچ زيانى به كسى در هر شرايط دينى و اخلاقى و سنى نداشته باشد . على ( ع ) را نمى توان فردى عادى تلقى نمود چون آن جناب با آن روش بشر دوستى به قلوب اكثر مردم جهان در تمام گروه اديان از شيعه و اهل تسنن و كليمى و مسيحى و . . . راهى بس نكو يافته است اگر چه